دوزه خی خودایه کان /شیعریک له دیاکو مرادی

دوزه خی خودایه کان

                                                               ((بو هه نیسکه قه تیسماوه کانم))

ئای نیرینه و میینه کان

گویم بو راگرن .. من دوی شه و لای خوداکان بووم - په نجه کانیشم شاهیدن-

                       ( چاولیکه ن بونی خودایه کانی لی دی

                         ***

ئای ئینسانه کان

گویم بو راگرن

من دوی شه و لای خودایه کان بووم و ئیستاش رساله تی من ِ

                                                              خوشه ویستی خودایه کانه بو ئیوه ...

 

من دوی شه و لای خودایه کان بووم و جانتایه ک

                                        عه تری توره یی و رشانه وه ی خودایه کانم بو ئیوه

                                                                 کادو هیناوه...........!!!؟؟؟؟؟))

 

بروا بکه ن خودایه کان ئه وه نده قه لسن 

                  له هه ر ساتیکدا ۱۸۲۰۰۰ هه زار که ره ت ده رشینه وه

                          ...و

                      له هه ر چرکه یه کدا ۷۰ جار هه نیسک ده ده ن...                 

                                                              

 

                                                    

 

شازده کوچولو - احمد شاملو

شازده کوچولو

اثر آنتوان دو سن‌تگزوپه‌ری

برگردان احمد شاملو

 

به لئون ورث Leon Werth

از بچه‌ها عذر می‌خواهم که اين کتاب را به يکی از بزرگ‌ترها هديه کرده‌ام. برای اين کار يک دليل حسابی دارم: اين «بزرگ‌تر» به‌ترين دوست من تو همه دنيا است. يک دليل ديگرم هم آن که اين «بزرگ‌تر» همه چيز را می‌تواند بفهمد حتا کتاب‌هايی را که برای بچه‌ها نوشته باشند. عذر سومم اين است که اين «بزرگ‌تر» تو فرانسه زندگی می‌کند و آن‌جا گشنگی و تشنگی می‌کشد و سخت محتاج دلجويی است. اگر همه‌ی اين عذرها کافی نباشد اجازه می‌خواهم اين کتاب را تقديم آن بچه‌ای کنم که اين آدم‌بزرگ يک روزی بوده. آخر هر آدم بزرگی هم روزی روزگاری بچه‌ای بوده (گيرم کم‌تر کسی از آن‌ها اين را به ياد می‌آورد). پس من هم اهدانام‌چه‌ام را به اين شکل تصحيح می‌کنم:

به لئون ورث موقعی که پسربچه بود

آنتوان دو سن‌تگزوپه‌ری

من هم برگردان فارسی اين شعر بزرگ را به دو بچه‌ی دوست‌داشتنی ديگر تقديم می‌کنم: دکتر جهانگير کازرونی و دکتر محمدجواد گلبن

احمد شاملو

۱

يک بار شش سالم که بود تو کتابی به اسم قصه‌های واقعی -که درباره‌ی جنگل بِکر نوشته شده بود- تصوير محشری ديدم از يک مار بوآ که داشت حيوانی را می‌بلعيد. آن تصوير يک چنين چيزی بود:...

 

ادامه نوشته

یک شعر زیبا از عرفان قانعی فر

  کجاست بگو

           ساز نا کوک

                              دو

                                     ر

                                        می

                                             فا

                                                 سو

                                                       لا

                                                           سی تنهاییم که دود می شود

                      از نای نی لبک دلم

                                         بی تاب در سمفونی نت همیشگی سکوت

                            که لبخند تو بشکفد

                                                       در یچه های زنگ زده هوای غربت مردی

                                                   که از یادش نمی روی

.........................................................................................................................................

                            از کارگر می گذرم

                                     پدرم پینه های دستانش را با کفشهایش آشتی می دهد

                                                           به جمهوری که می رسم

                                 آزادی فراموش شده 

                                              و انقلاب تقاطعی ست که

                                                        از کمر کارگر می گذرد