بڵێسه ی زریان

           ساز نا کوک

                              دو

                                     ر

                                        می

                                             فا

                                                 سو

                                                       لا

                                                           سی تنهاییم که دود می شود

                      از نای نی لبک دلم

                                         بی تاب در سمفونی نت همیشگی سکوت

                            که لبخند تو بشکفد

                                                       در یچه های زنگ زده هوای غربت مردی

                                                   که از یادش نمی روی

.........................................................................................................................................

                            از کارگر می گذرم

                                     پدرم پینه های دستانش را با کفشهایش آشتی می دهد

                                                           به جمهوری که می رسم

                                 آزادی فراموش شده 

                                              و انقلاب تقاطعی ست که

                                                        از کمر کارگر می گذرد